WK 24 uur ultra run Belfast 2017

Ultrarunner Rinus van der Wal beschrijft hoe hij de WK 24 uur ultra run heeft ervaren: 

Donderdag 29 iuni is het dan zover, het Nederlandse ultra team komt samen op Schiphol om naar Belfast toe te gaan voor het WK. We nemen gezellig nog een kopje koffie voordat we vertrekken.

Aangekomen in Belfast moeten we nog even wachten voor het vervoer naar de Queen University Belfast Campus waar alle teams verblijven. Het zijn mooie 1 persoons- kamers, het Nederlands team zit bij elkaar in het zelfde gebouw, gezellig. Snel boodschappen doen en natuurlijk het avond eten en dan in de avond gezellig even bij elkaar verblijven.

Vrijdagochtend ontbijt in het Green hoofdgebouw, we zien vele runners uit vele landen, gezellig.
Samen met Peter, Linda en Endy gaan we de stad verkennen, ik heb nog een startnummer- band nodig en Peter weet de weg in Belfast. Leuke oude en nieuwe stad om te shoppen en te bekijken.
In de middag de lunch en dan op weg naar de vlaggenparade en opening van het WK. Koud windje en dan pasta eten, erg druk en de pasta valt erg tegen, ik ga met Endy terug naar de campus wandelen en koop in de supermarkt brood en beleg, want ik heb wel honger.

Zaterdag is de wedstrijddag, ik was al op tijd wakker en alles staat klaar. We ontbijten met zijn allen en dan gaan we om 10 uur naar het Victoria park waar op de baan van 1,65 km de 24 uurswedstrijd gaat plaatsvinden.
Onderweg in de bus krijg ik het toch wat te zwaar en mijn gedachten gaan naar mijn moeder die een paar weken geleden is overleden. Ik ga wat rustig op het gras liggen om het een plaatsje te geven, en daarna is er de kledingcontrole, startnummers en chip zijn in orde. En dan de start met de 400 deelnemers uit alle landen van de wereld.

Aangezien mijn voorbereiding door een pijnlijke rug en het overlijden van mijn moeder minimaal tot weken van niets is geweest, met een 65 km op Texel in april en 1 lange duurloop van 50 km 2 weken voordat we naar Belfast gingen, start ik langzaam en loop ik de eerste uren in 9,2 km/uur. Het is vreemd weer in Belfast; regen, zon en wind maken het lastig, dan is het weer warm en dan is het weer koud. Ik trek handschoenen aan, later na een fikse bui ook mijn lange broek, maar dan is daar weer de zon en heb ik het juist weer bloedheet. Later komen er weer buien en trek ik een lange mouwenshirt aan, en ja hoor, daar is weer de zon en warmte. Ik baal van dat wisselvallige weer, daardoor zware omstandigheden. Ondertussen voel ik al een blaar op komen zetten op mijn linker teen, dat heb ik nooit en pas na 15 uur lopen of later. Waarschijnlijk door de broek die ik gewisseld heb is de sok verkeerd gaan zitten.

Ondertussen loopt het wel best relaxt ondanks alles, elke ronde kom ik wel Mo Idrissi tegen, hij loopt precies hetzelfde als ik, vele uren lang. Op een gegeven moment denk ik zelfs dat hij mij aan het achtervolgen is en raak ik daarmee mijn focus kwijt. Niet handig natuurlijk , maar tsja, als je iemand 10 uur steeds achter je of net voor je zit, dan kan het je wel eens gaan ergeren..
Na 12 uurtjes ga ik versnellen, want het loopt wel goed, helaas is de tijdswaarneming weg en dat is ook niet zo fijn. Zo gaan de uren verder, totdat ik na 17,5 uur en 144 km bij de verzorgingspost kom en de benen blokkeren en ik gewoon niet meer verder kan. Ik wandel, strompel nog een ronde om op gang te komen, maar helaas, ik wankel en kan gewoon niet meer verder. Mijn besluit staat vast; ik kan niet meer en stop er mee, balen natuurlijk, maar het gaat niet meer.

Later na het WK komen de deelnemers weer bij elkaar bij het afsluitingsevenement van het WK.
Het was erg leuk om de prijswinnaars te zien en dit evenement af te sluiten
Het eten is weinig tot niet best, ik ben een beetje teleurgesteld wat dat betreft.
In de avond drink ik nog een biertje met Linda op dit WK-weekend, dat was wel erg mooi.
Op de maandag gaan we na het ontbijt naar een paar mooie stad met tuinen in Belfast, en dan gaan we inpakken en op weg naar huis.

Kort en bondig:
Ik heb niet gehaald wat ik van plan was, maar gezien de voorbereidingen ben ik eigenlijk nog best ver gekomen. Het WK heeft veel indruk gemaakt, ik heb ervan genoten! Teamgenoten, begeleiders en verzorgers: natuurlijk bedankt!

Er is gelukkig geen blessure of grote schade na mijn WK-avontuur en dat voelt best goed.

Er komt zeker een volgende 24 uurswedstrijd waar ik me beter op kan voorbereiden en ik voldoende trainingskilometers kan maken om het langer dan 18 uur vol te houden.

Iedereen dank voor de support en steun, thanks, doet mij goed! Op naar het volgende avontuur.

Geschreven door ultraunner Rinus van der Wal (traint in de groep van trainer Ari Smit).

Dit wedstrijdverslag is geplaatst op 9 juli door Paula Vrolijk.

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.